Wyroki skazujące w sprawach o wyłudzenie

Początkiem kwietnia br. przed Sądem Rejonowym w Kędzierzynie – Koźlu zakończył się w pierwszej instancji proces 20-letniego Klaudiusza K. oskarżonego przez tamtejszą Prokuraturę o dokonywanie wyłudzeń tzw. metodą na wnuczka (sygn. akt II K 10/18).

Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2018 r. Sąd I instancji uznał oskarżonego za winnego dokonania łącznie trzynastu przestępstw (część czynów stanowiło usiłowanie), skazując go na karę 3 lat pozbawienia wolności. Nadto oskarżony został zobowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej pokrzywdzonym poprzez zapłatę stosownej, adekwatnej do rozmiarów szkody, kwoty (od 6.500 zł do 20.000 zł). Na poczet kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu został zaliczony okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania.

 

W dniu 4 kwietnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Opolu, podzielając zasadność tez oskarżenia sformułowanych przez Prokuraturę Rejonową w Kędzierzynie – Koźlu, skazał trójkę oskarżonych: Dariusza S., Irenę S. i Huberta B. za usiłowanie wyłudzenia ponad 3,5 mln zł (sygn. akt III  K 19/17).

Oskarżonym nieprawomocnie przypisano, że wypełniając weksel In blanco niezgodnie z wolą podpisanego na wekslu jako poręczający uzyskali w Sądzie Okręgowym w Gliwicach nakaz zapłaty przeciwko poręczającemu zobowiązanie wekslowe, zmierzając do wyegzekwowania od niego kwoty 3.596.979,46 zł wraz z odsetkami ustawowymi i kosztami procesu. W ocenie Sądu I instancji zachowanie oskarżonych wyczerpało znamiona usiłowania oszustwa w odniesieniu do mienia znacznej wartości i posłużenia się przy tym dokumentem opatrzonym cudzym podpisem, niezgodnie z wolą podpisanego (art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.). Oskarżonym wymierzono kary: 3 lat pozbawienia wolności (Dariusz S.), 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia (Irena S.) oraz 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (Hubert B.). Dodatkowo, Sąd Okręgowy w Opolu wymierzył oskarżonym grzywny po 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, a w odniesieniu do Ireny S. na 50 złotych. Nadto od oskarżonych zasądzono solidarnie na rzecz pokrzywdzonego kwotę 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia.